Title : Touch my heart
By : YuNNy
Couple : yuchun x Changmin
Rate : ไม่มีคร้าบบบบบ

ร่างสูงกุมมือของคนที่คบกันมานานหลายปีท่ามกลางแสงจันทร์ที่สาดส่องบนดาดฟ้าบรรยากาศที่แสนจะโรแมนติก

“อีกห้านาทีก็เที่ยงคืนแล้วนะครับคนดี เรามานับถอยหลังพร้อมๆกันนะ” ยูชอนจุมพิตเบาๆไปที่หน้าผากสวย เจ้าหญิงของเขากำลังหลับใหลในห้วงนิทรา ดวงตากลมโตปิดสนิท ผิวสีน้ำผึ้งเนียนสวย ใบหน้าเรียวแม้ยามหลับใหลก็ยังน่ารักสำหรับคนๆนี้ ปาร์ค ยูชอน....

‘5...4...3...2...1 Happy Birthday นะครับเจ้าหญิง’

เสียงกระซิบจากหัวใจของคนๆหนึ่ง โตขึ้นอีกปีแล้วสิที่รัก แต่ไม่ว่ายังไงองครักษ์ที่ซื่อสัตย์คนนี้ก็ยังรักอยู่เสมอนะครับ

ร่างสูงมองขึ้นบนฟากฟ้า ดวงตาดั่งเหยี่ยวนั่งมองจันทราในยามวิกาล แสงของมันช่างนุ่มนวลเหมือนคนที่หลับใหลในอ้อมกอดของผมจริงๆ

“Good night” คำกระซิบสุดท้ายก่อนที่คนตัวสูงจะปิดตาลงไปอย่างช้าๆ นี่คงเป็นอีกค่ำคืนหนึ่งที่มีค่าสำหรับปาร์ค ยูชอนคนนี้ ไม่สิ...ทุกวินาทีที่ผมมีชังมินมันเป็นสิ่งที่วิเศษตลอดเลยเสียมากกว่า
.
.
.
2009/1/26

“ชังมิน ตื่นได้แล้ว” เสียงนุ่มปลุกคนขี้เซาอย่างเคยชิน แต่แค่นี้มันคงยังไม่สามารถที่จะทำให้คนๆนี้ตื่นได้หรอก

“ไม่ตื่นใช่มั้ย อยากนอนใช่มั้ย ฮึ” ยุชอนพูดเชิงเล่นก่อนที่จะนำมืออุ่นเกาไปที่คางของคนหน้าสวย เล่นเอาร่างโปร่งหัวเรายิกๆเลยทีเดียว

“ฮิๆ ยูชอนอ่ะ อย่าสิ” คนโดนแกล้งดิ้นไปมาภายในถุงนอนอันใหญ่ ก่อนที่จะลุกขึ้นมาพร้อมกับหัวฟูยุ่งเหยิง พร้อมกับเดินเซไปยังห้องน้ำเพื่อชำระร่างกาย คนตัวโตหัวเราะกับท่าทีที่ยังไม่โตซักที อายุอานามก็20-21แล้วแต่ก็ยังทำตัวซุกซนไม่เคยเปลี่ยน

“ชังมินระวังนะ ผมวางกระเป๋าขวางอยู่”
แครก!ปัง!

“ไก่บ้า ไม่เตือนก่อนเล่า” ชังมินโวยวายขึ้นมาดังๆไม่ว่าเวลาจะผ่านไป กี่วัน กี่เดือน กี่ปี แต่การปฎิบัติเดิมๆมันก็ยังวนเวียนอยู่ซ้ำๆ โดยที่ทั้งคู่แทรกซึมจนเป็นนิสัยจนไม่มีใครรู้ตัว

แปรงสีฟันที่ทุกเช้ายูชอนจะบีบยาไว้ให้ ก็ยังคงปกติ
เสื้อผ้าที่ทุกเช้าคนเลือกก็คือยูชอนมันก็ยังเหมือนเดิม
อาหารเช้าเป็นอาหารมือเดียวที่ยูชอนจะทำเป็นประจำก็ไม่เคยเปลี่ยน
น้ำเปล่าอุณหภูมิปกติที่มักจะดื่มแทนกาแฟหรือนมร้อนก็ยังซ้ำๆ
เวลาเดินข้างกันยูชอนก็จะอยู่ทางขวาเสมอเพราะรู้ว่าชังมินถนัดขวา

เพราะทุกวันที่ทั้งคู่เป็นของกันและกันเป็นวันพิเศษ
วันที่ยูชอนมีชังมิน.....และวันที่ชังมินมียูชอน

“ชังมินเสร็จรึยัง จะไปซื้อของไม่ใช่หรอ” ร่างสูงกล่าวเร่งคนรัก เพราะกลัวแดดจะร้อน เพราะรู้ว่าร่างโปร่งไม่ชอบบรรยากาศเหนียวเหนอะหนะ

“อื้อ รีบจัง ห้างไม่วิ่งไปไหนหรอกน่า” ร่างบางกล่าวพร้อมกับทำหน้ามุ่ยก่อนที่จะขึ้นรถสปอร์ตครีมขาว
.
.
.
“นี่ยูชอน สมมุติว่าเวลาผ่านไปอีกสิบปี ยูชอนจะยังทำในสิ่งที่ยูชอนเคยทำกับชังมินเหมือนเดิมรึเปล่า” เสียงหวานกล่าวถามด้วยน้ำเสียงที่ออกแนวกังวล

ร่างหนาระบายยิ้มออกมาบางๆก่อนที่จะกุมมือขาวด้วยความมั่นคง
“ชังมินครับ ไม่เพียงแค่สิบปีที่ยูชอนจะยังเหมือนเดิม แต่ยูชอนจะอยู่กับชังมินจนนายเบื่อเลยล่ะ ในเมื่อชังมินเป็นสิ่งที่มีค่าที่สุดของผม” คำพูดไม่กี่ประโยคและอาจจะดูไร้ค่า แต่สำหรับชังมินมัน กลับเหมือนเป็นการจุดชนวนให้คนๆนี้มีชีวิตต่อไปได้อย่างมีความสุข

หลังจากบทสนทนาอันหวานที่ค่อนข้างจะเลี่ยนจบลง ทั้งคู่ก็เดินไปภายในตัวห้าง ร่วมกันซื้อของอย่างสนุกสนาน แซวกันบ้าง แกล้งกันบ้าง จนเด็กอนุบาลยังดูออกว่าทั้งคู่เป็นแฟนกัน

“ยุชอน อายเค้านะ เราต่างคนก็เป็นผู้ชาย” ชังมินกล่าวอย่างหวั่นๆเมื่อรู้สึกว่าคนรอบข้างมองด้วยสายตาที่แปลกๆ

“ก็ช่างเค้าสิครับ คนรอบข้างเค้ามองยังไงก็ช่าง อย่างน้อยเราก็ได้ค้นพบตัวเอง ถึงมันจะแตกต่างแต่เราก็มีความสุขไม่ใช่เหรอครับ” ยูชอนโอบไหล่ของชังมินให้กระชับมือ ก่อนที่จะเดินต่อไปโดยไม่สนใจสายตาของชาวบ้าน
"ยูชอน จำร้านนั้นได้ไม๊" ชังมินถามพร้อมกับซบลงไปที่ไหล่กว้าง ศีรษะทุยถูไถไปมาเชิงอ้อน ยูชอนต้องจำได้แน่ๆเพราะร้านนี้เป็นร้านที่พวกเราเพิ่งเจอกันเป็นครั้งแรก

"ร้านอะไรครับ ชังมินอยากเข้าไปกินเหรอ" ยูชอนกล่าวอย่างใจดี แต่หารู้ไม่ว่าภายใต้รอยยิ้มของชังมินที่ฝืนยิ้มนั้นมันเริ่มห่อเหี่ยวลงน้อยๆ

"ใช่ฮะ ผมอยากกิน" ร่างโปร่งลากคนตัวสูงเข้าไปกิน ในเมื่อวันนี้เป็นวันที่ยูชอนอาสามาเที่ยว เรื่องแค่นี้มันก็ไม่ควรทำให้มันกร่อยลงเปล่าๆ

หลังจากสั่งอาหารเรียบร้อย ก็ไม่รู้อะไรดลใจที่ทางร้านเปิดเพลงรักขึ้นมาเฉยๆ จนยูชอนต้องพูดโพล่งออมา

"เพลงอะไรของเขานะ น่าเบื่อออก" คำพูดอีกคำพูดที่ทำร้ายชังมินอีกรอบ ก็เพราะเพลงนี้เป็นเพลงที่ยูชอนใช้บอกรักในวันที่ยูชอนขอเป็นแฟนเมื่อปีที่แล้ว นี่นายจำไม่ได้จริงๆหรอ

"ยูชอน...นายเคยจำอะไรได้รึเปล่า" เจ้าของผิวสีน้ำผึ้งถามขึ้นมาอย่างเบาๆเมื่ออาหารน่าทานมาเสิร์ฟอยู่ตรงหน้า

"ครับ...จำอะไร" ร่างสูงกล่าวขึ้นพร้อมกับป้อนสปาเก็ตตี้คำโตเข้าปากตัวเอง

"นายรู้ไหม ว่าร้านนี้เป็นที่ที่เราเจอกันเป็นครั้งแรก ส่วนเพลงที่นายบอกว่าน่าเบื่อมันก็คือเพลงที่นายใช้บอกรักกับชั้นยังไงล่ะ นายลืมได้ยังไงล่ะยูชอน" ชังมินกล่าวอย่างใส่อารมณ์ก่อนที่จะเดินออกนอกร้านอย่างผลุนผลันโดยที่ไม่สนใจหันหลังกลับมา

ร่างสูงเห็นดังนั้นจึงวางแบงค์ใหญ่ลงบนโต๊ะ แล้วเดินออกมาเพื่อตามชังมินอย่างเงียบๆ เพราะรู้ว่าง้อไปก็ไม่มีประโยชน์ จนกว่าอารมณ์จะเย็นขึ้น แล้วค่อยพูดอธิบายเหตุผล และนี่เป็นอีกเรื่องสำคัญที่ยูชอนจำได้ไม่เคยลืม

"ชังมิน!! ระวัง" ร่างสูงตะโกนออกมาก่อนที่จะโอบกอดร่างนั้นไว้ แล้วพลิกตัวเพื่อรับแรงกระแทกนั้น สติของทั้งสองเริ่มพร่าเลือนพอๆกับกองเลือดสีแดงสดของคนทั้งคู่ที่หลอมรวมกัน
.
.
.
ณ ห้องฉุกเฉินของโรงพยาบาลแห่งหนึ่ง

ร่างสูงลืมตาขึ้นมาช้าๆ สักฟักนายแพทย์แห่งโรงพยาบาลแห่งนี้ก็เดินเข้ามา

"หมอครับ ชังมินเป็นยังไงบ้าง" เสียงแรกที่เปล่งออกมาคือคนที่เขารักที่สุด เขาถามถึงชังมินก่อนที่จะมาสนใจตัวเองด้วยซ้ำ

"เอ่อ ทำใจดีๆนะคะ เรื่องต่อไปนี้คุณอาจจะรับไม่ได้ ก็คือหัวใจของคุณชังมินเนี่ยเกิดอาการบอบช้ำอย่างแรง หมายความว่าเขาจะมีชีวิตอยู่ได้อีกไม่เกิน 2 วันหากไม่มีหัวใจมาเปลี่ยนใหม่ค่ะ แต่ทางเราได้ส่งคำขอไปแล้วนะคะ คงไม่นานเกินรอ" หมอสาวนามโบอาอธิบายถึงอาการของชังมินด้วยความรู้สึกที่แย่เสียเต็มประดา แต่คนที่แย่กว่าก็คงจะเป็นคนฟังที่น้ำตาลูกผู้ชายเริ่มไหลออกมาโดยไม่มีเสียงสะอื้นใดๆทั้งสิ้น

"หมอครับคือ....." ร่างหนากล่าวก่อนที่จะหลับใหลลงไปด้วยยานอนหลับที่หมอให้ทานเพื่อให้ผู้ป่วยได้พักผ่อน
.
.
.
3 วันต่อมา ชังมินกลับลืมตาขึ้น หลังจากที่รู้ว่ามีผู้ใจดีบริจาคหัวใจเพราะคนไข้ที่จะต้องใช้ผ่าตัดซะก่อนกลับตายไป หัวใจดวงนี้เลยถูกโอนมาให้เขาแทน

"อื้อ เจ็บ" ร่างบางกล่าวออกมาตามความรู้สึกของตนเอง ก่อนจะเหลือบเห็นปุ่มกดเรียกพยาบาล ชังมินจึงกดปุ่มนั้น

พยาบาลจำนวนหนึ่งเดินเข้ามาพร้อมกับโจ๊กหน้าตาหน้าทาน โดยมีกระดาษโน้ตรูปหัวใจแปะอยู่

'กินข้าวนะครับ ยูชอนไปธุระด่วนก่อน อีก2วันจะกลับมานะ'

ร่างโปร่งอมยิ้มด้วยความเขินก่อนที่จะกินข้าวอย่างเอร็ดอร่อย

ผ่านไป 7 วันก็มีเพียงโน้ตเดิมๆ ที่ยูชอนส่งมาให้สม่ำเสมอ จนถึงวันที่ชังมินต้องออกจากโรงพยาบาล คิดถึงจัง ไม่ได้เจอกันตั้งนาน จะกอดให้หายคิดถึงเลย

"คุณชังมินคะ หมอโบอาเรียกให้ไปพบค่ะ" พยาบาลสวยเชิญก่อนที่เข็นรถเข็นคนเจ็บไปยังห้องผู้อำนวยการพยาบาลแห่งนี้

"มีอะไรครับหมอ ผมจะไปหายูชอนนะฮะ" ชายหนุ่มผิวเข้มพูดด้วยน้ำเสียงอารมณ์ดี ริมฝีปากสวยยิ้มร่าอย่างเก็บไม่อยู่

"คุณชังมินคะ คุณยูชอนฝากไว้ให้ค่ะ" แพทย์หญิงสาวกล่าวขึ้นก่อนจะมอบกล่องแหวนและการ์ดใบหนึ่งให้

ชังมินรับด้วยสีหน้างอนๆ นี่ยูชอนคงไม่มารับเราแล้วสินะ

แต่สิ่งที่เขาคิดมันกลับดีเกินไปด้วยซ้ำ สำหรับข้อความในการ์ดที่ร่างสูงเขียนเอาไว้

ถึง ชังมิน เจ้าหญิงของผม

ชังมินครับ ผมคงไปรับคุณไม่ได้ซะแล้วสิ

อย่าโกรธผมเลยนะ แล้วผมก็คงอยู่กับคุณไม่ได้แล้วด้วย คุณคงโกรธผมหน้าดู
แต่ต่อไปนี้ชังมินต้องดูแลสุขภาพตัวเองดีๆ เวลานอนก็อย่าลืมห่มผ้า อย่าอาบน้ำดึกนักล่ะ เดี๋ยวจะไม่สบาย กินนมน้อยๆหน่อยบ้างก็ดีนะครับที่รัก ดูสิตัวสูงเกินผมไปซะแล้ว

ตรงนี้ที่รักคงจะสงสัยทำไมผมถึงพูดแบบนี้ เพราะก่อนที่ชังมินจะได้รับการผ่าตัด คุณน่ะโดนรถอัดจนหัวใจมันบอบช้ำเลยรู้มั้ย

ไม่รู้เป็นเพราะชังมินโกรธที่ยูชอนจำเรื่องของคุณเองไม่ได้รึเปล่าก็ไม่รู้เนอะ

แต่ผมอยากให้คุณรู้ไว้นะครับ บางทีผมอาจจะจำเรื่องสำคัญๆบางเรื่องสำหรับชังมินน้อยของผมไม่ได้บ้าง แต่ชังมินครับที่ยูชอนคนนี้จำไม่ได้ก็เพราะตลอดระยะเวลาหนึ่งปีที่ผ่านมา
ทุกๆวันที่ผมมีคุณเป็นวันสำคัญตลอด จนบางครั้งผมอาจจะละเลยไปบ้าง เจ้าหญิงน้อยของผม ผมได้มอบหัวใจดวงนี้ให้คุณไปแล้วนะ ลองจับมันดูสิ ดูแลมันดีๆนะครับ หัวใจของผมจะอยู่กับชังมินน้อยของผมไปจนวันตาย

ป.ล. ฮั่นแน่ อย่าร้องไห้สิ ผมกับคุณกำลังเข้าห้องผ่าตัดด้วยกันแล้วนะ

รักเสมอนะคนดี จากองครักษ์ยูชอนผู้ซื่อสัตย์

อ่านจบทั้งน้ำตา ร่างโปร่งตัดสินใจเปิดกล่องสีแดง ปรากฏว่าเป็นแหวนสีเงินสไตล์เรียบง่ายที่เขาเองเคยอ้อนให้ยูชอนซื้อ มันยิ่งทำให้ร่างโปร่งร้องไห้หนัก ไก่บ้าแล้วต่อไปนี้จะให้ฉันกอดไก่เถิกๆจากไหนกัน

แล้วชังมินคนนี้ก็จะสัญญาว่าหัวใจที่ยูชอนมอบให้ ผมจะรักษามันให้ดีที่สุด.....

ยูชอนครับ ความรักมันไม่จำเป็นที่จะต้องสมหวังตลอดไปใช่มั้ย
มันขึ้นอยู่กับความรักและความผูกพันที่เรามีให้

พร้อมกับการที่เราจะเข้าใจ และเป็นของกันและกัน
.
.
.
ชั่วนิรันดร์
-------------------------------------------------------------------------------
อ๊า แต่งแล้วแอบเศร้า นี่บอร์ดเปิดใหม่รึปล่าวเนี่ย
^^